حدود 860 تا 870 بار ديگر توسط وايكينگها كشف شد. روايات ايسلندي در اين مورد غيرموثق است. كشف ايسلند به نادود وايكينگ1 و همچنين (با احتمال بيشتر) به يك دانماركي سوئديالاصل به نام گاردار سواوارسون2 نسبت داده شده. اين جزيره گاردارسهولم3 (بر فراز) ناميده شده بود. نادود هر كاري كرده باشد، ظاهراً گاردار اول كسي بوده كه در آبهاي ساحلي ايسلند كشتيراني كرده و با آن از نزديك آشنا شده است. تصور ميشود كه در همان زمان سفر سومي هم توسط وايكينگي به نام فلوكي ويلگردارسون4 صورت گرفته، و او از روگالند از طريق شتلند و جزاير فارو بدانجا آمده است. اين گزارشها افسانهاي، ولي قابل قبول به نظر ميرسد، چون احتمال زياد دارد كه پيش از آغاز مسكون شدن آن به وسيلهٴ نروژيها، اين جزيره توسط دريانوردان متعددي كشف شده باشد. گمان ميرود كه اين سكونت از حدود 874 آغاز شده، از هنگامي كه اينگولف آرنارسون5 در ريكياويك6 استقرار يافت.
راجع به آلفرد كبير يادداشت مرا در فقرهٴ ج در بالا ببينيد.
اوتر7
در شمال نروژ، احتمالاً در جزاير لوفوتن ميزيست، و بعدها، از حدود 878 يا حدود 886 به خدمت آلفرد كبير درآمد. كاشف اسكانديناوي (نروژي) كه دو سفر انجام داد: يكي در طول ساحل نروژ به طرف شمال8، كه در جريان آن از دماغهٴ شمال (عرض حدود °71 ) گذشت و درياي قطبي (بارنتس)9، درياي سفيد، و مصب دوينا10 (آرخانگلسك11 امروزي)12 را كشف كرد. سفر دوم كه داراي اهميت كمتري است در طول همان ساحل به طرف جنوب صورت گرفت و به آبدرهٴ اسلو13 و سپس به هيدابي14 يا شلسويك15 رسيد، ((جايي كه انگليسيها پيش از